Kiedy stosujemy Żywienie pozajelitowe?
Żywienie pozajelitowe, znane również jako żywienie parenteralne, jest techniką podawania składników odżywczych bezpośrednio do organizmu pacjenta przez układ krążenia. Jest to niezwykle ważna metoda dla osób cierpiących na różnego rodzaju schorzenia i niezdolnych do spożywania pokarmu drogą doustną.
Czym jest żywienie pozajelitowe?
Żywienie pozajelitowe polega na dostarczaniu substancji odżywczych w formie płynnej lub półpłynnej poprzez wkraplanie ich bezpośrednio do naczyń krwionośnych za pomocą kaniuli umieszczonej w odpowiednim miejscu (najczęściej zakładana jest centralnie).
Dlaczego stosuje się żywienia pozajelitowego?
Istnieje wiele sytuacji medycznych, które mogą wymagać zastosowania tej metody:
- Poważne uszkodzenie przewodu pokarmowego – jeśli jelita są poważnie uszkodzone lub chory ma zaburzoną perystaltykę jelita grubego
- Niedrożność jelita – gdy treść pokarmowa nie może swobodnie przechodzić przez przewód pokarmowy
- Zapalenia błony śluzowej jelit – w przypadku takich chorób jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego czy choroba Leśniowskiego-Crohna
- Oparzenia i urazy jamy brzusznej – po ciężkich oparzeniach lub poważnych obrażeniach, przewód pokarmowy może nie być zdolny do przyjmowania jedzenia
- Przygotowanie przedoperacyjne oraz okres rekonwalescencji po operacji jamy brzusznej
- Anoreksja psychiczna – u pacjentów z zaburzeniami odżywiania, którzy nie akceptują doustnego żywienia.
Jak przebiega proces stosowania żywienia pozajelitowego?
Aby rozpocząć terapię żywnością pozajelitową, konieczne jest odpowiednie przygotowanie. Przed podaniem płynu zawierającego substancje odżywcze przez kaniulę należy oczyścić skórę i dezynfekować miejsce wkłucia. Ważnym elementem jest również sprawdzenie prawidłowości funkcjonowania układu krążenia za pomocą badań laboratoryjnych (takich jak morfologia krwi).
Kiedy stosujemy Żywienie parenteralną?
Metoda ta znajduje swoje zastosowanie w różnorodnych sytuacjach:
Zapobieganie niedożywieniu: Żywienie pozajelitowe jest stosowane w przypadku osób, które nie są w stanie spożywać pokarmu przez dłuższy czas. Może to wynikać z różnych przyczyn medycznych, takich jak niedrożność jelita czy choroby zapalne układu pokarmowego.
Zwiększenie masy ciała: Osoby borykające się z problemami odżywczymi i mające trudności ze wzrostem masy ciała mogą korzystać z żywienia pozajelitowego jako sposobu na dostarczanie odpowiednich składników odżywczych bezpośrednio do organizmu.
-
Pacjenci po operacjach
-
Dzieci urodzone przedwcześnie
Niektóre noworodki rodzą się przedwcześnie i ich układy trawienny nie są jeszcze rozwinięte wystarczająco dobrze, aby móc przyjmować jedzenie doustne. Dlatego potrzebują specjalnej terapii żywieniem pozajelitowym w celu dostarczenia niezbędnych składników odżywczych.
-
Osoby z chorobami przewlekłymi
Pacjenci cierpiący na poważne i długotrwałe schorzenia mogą mieć trudności ze spożyciem odpowiednich ilości pokarmu lub ich organizm może być niezdolny do prawidłowego strawienia pożywienia. W takim przypadku stosuje się żywienie parenteralne jako uzupełnienie diety pacjenta.
Zalety i ograniczenia Żywienia pozajelitowego
Zalety:
- Dostępność pełnowartościowych substancji odżywczych – dzięki podawaniu płynów zawierających wszystkie niezbędne witaminy, minerały oraz makroskładniki odżywcze możliwe jest uniknięcie niedożywienia pacjentów;
- Szybsza regeneracja organizmu – ingerowanie substancji bezpośrednio do krwiobiegu umożliwia szybką absorpcję składników odżywczych przez komórki
Żywienie pozajelitowe stosujemy w przypadku, gdy pacjent nie może spożywać pokarmów drogą doustną.
Link do strony Motowydawnictwo: Motowydawnictwo
Jednymi z głównych pacjentów wymagających tego rodzaju terapii są osoby pooperacyjne. Organizm potrzebuje energii do regeneracji tkanek i gojenia ran, a żywność podawana drogą doustną może być niewystarczająca lub wręcz niemożliwa do przyjęcia przez chorego. W takim przypadku użyteczna okazuje się metoda parenteralnego karmienia pacjenta.
